In oktober kregen wij onverwacht bezoek van culinair journalisten Zandstra en Hermus van Het Dagblad van het Noorden.

Wij serveerden onze "High Tea", welke kennelijk in de smaak viel, getuige het verslag.  Met beoordelingen variërend van "erg lekker" tot "verrukkelijk" zijn wij erg blij met het uitgebreide verslag wat op 26 oktober gepubliceerd werd in Dagblad

Britse vindingen in Eesergroen

DVHN | Gepubliceerd op 26 oktober 2009, 10:21

'Dit is onze kleine kaart", zegt de gastheer van Lucy's Inn in Eesergroen, voorheen herberg De Aanhouder Wint. De man zeult met een bord van pakweg twee meter – type schildersezel. Zijn understatement is deze middag niet de laatste Britse uitvinding die ons pad kruist.

Turend tegen het lage, zalige najaarszonnetje in, bekijken we op het ruime terras de menukaart. Daarop staan enkele onvervalste specials van de Drentse lunch, zoals twee kroketten met brood, tosti, pannenkoeken en soep van de dag. Maar Lucy's Inn biedt ook overzeese schotels als fish & chips of chicken & chips. We besluiten tot een verwenverblijf met Engelse high tea voor twee personen (à €17,95). Het bereiden kost twintig minuten, zo meldt de kaart.

Onze tafel wordt keurig gepoetst, al verbloemt dat niet het herfstig lijden der natuur. De planten op de tafeltjes zijn kurkdroog, nagenoeg dood. Bladeren dwarrelen tussen het eenvoudige, gemengde meubilair van plastic en gietijzer. De oktoberzon verdrijft echter elke vorm van mistroostigheid, we genieten volop van een van de laatste buitendagen van dit jaar. De volstrekte rust van Eesergroen wordt slechts kort verstoord door een passerende tractor met kuilgras. Elk moment verwacht je een eekhoorn.

Er komt thee. Échte thee. Geurige blaadjes, handgeschept in een fijnmazig zakje. Ceylon staat op de rand geschreven. Excellent choice. De tafel wordt keurig gedekt, met linnen servetten. Het Engels theeservies blijkt van authentiek Indonesische makelij.

De etagère met drie lagen lekkernijen draagt een onmiskenbaar Britse handtekening. De serveerster geeft een volgordeadvies. "Of eet alles lekker door elkaar", zegt ze. Wij gaan van hartig naar zoet. De puntjes koele quiche met tomaat en kaas zijn typerend dun, met een dito korst, en vooral erg lekker. Tikje aan de zoute kant misschien, maar geslaagd als starter.

Ook de acht driehoekige sandwiches – genoemd naar de vierde Earl of Sandwich (1718-1792), die dit vingervoedsel aan de kaarttafel in grote hoeveelheden verslond – lijken rechtstreeks uit Engeland overgevlogen. Smakelijk fijn witbrood, strak van de korst ontdaan, belegd met lichtgezouten komkommer, cheddar/bosui, tomaat/ham, en zalm/creamcheese/bieslook. Verrukkelijk.

De rekbaarheid van de maag wordt vervolgens ernstig aangesproken met de vier Schotse scones – compacte zoete cakebroodjes, waarvan er twee zijn gebakken met krenten. Op zich zijn scones al niet bepaald luchtig, maar per traditie word je ook nog 'ns geacht ze rijkelijk te besmeren met volvette, ongezoete room, waarop je dikke droppels jam laat vallen. Kleine weckpotjes bevatten de iets obligate smaken aardbeien, abrikoos of zwarte bes. Geweldig goed te eten, maar heavy.

Tot slot wachten twee enorme brokken gebak. Spongecake, voorzien van een bescheiden vulling met aardbeien, en een volle chocoladecake, gedecoreerd met chocoladekrullen. De eerste licht en luchtig, royaal met stuifsuiker bedekt, maar wel ietsje droog. Vol van smaak is de donkerbruine chococake, maar machtig. In deze omvang te veel als afsluiter. We hijsen de witte vlag.

Een gratis refill van de pot thee helpt ons er snel weer bovenop. Alweer een oude Britse vinding: thee als medicijn voor alles. Heb je een probleem? First put the kettle on!